خرس کوچولوی سپید پشمی ات

هر شب، مرا

- به بزرگی دردهایم -

می بلعد

برای لبخند زدن زنی
کنار خمیدگی های یک مرد
- که بی شباهت به من هم نیست -
دلیل خاصی پیدا نمی کنم

اینکه در شب لرزان جمجمه ها
درست ساعت ۹
بیرون خانه ام
و به گربه ای خیره می شوم
که کیسه ی زباله را پنجه می کشد
تیرگی ای که انگار قبلاً آن را دم در گذاشته ام
- من که هیچ نفهمیدم!

روی تختم دراز می کشم
چشمانم را که ببندم
طعم گس لبانت را حس میکنم
اما دلیل خاصی…

انتهای شب است
شب گیجی که برای قدم های صبح آماده نیست
اما به یک عادت قدیمی خو کرده
خسته ام
و دیگر
برای این خستگی هر روزه دلیل دارم
و همین طور
برای چینی هایی که پشت پاهای تو
عقده ی شان را بر سرم خالی کردند
.
.
.
خرد شدم
اما کسی برایم نمانده که جمع و جورم کند

- میشود لبخند نزنید؟! -
من به این دیوانگی آگاهم!

آنقدر کوچک
که تختم مجبور شده تمام شب را
ایستاده پاسبانی بدهد
و مردی را در آغوش بکشد
که پالتواش
حتی بوی یک نخ سیگار نمی دهد

من مردی احمقم!
که هر شب فنجان قهوه اش
- بی آنکه رابطه ای ایجاد کند -
سرد می شود
و همه ی آهم به فردا گره خورده

زنی
که ته مانده ی خیابان های شهرش را
به خورد پادری اتاقم داده
کلید را می چرخاند
و بعد از چند لحظه
تمام خستگی پاسبان را
با تعارف آتشِ سیگارِ روشنِ لبانش دود می کند!
.
.
.
.
.
و به تعادل احمقانه ای
که ماه ها برایش پول پرداخت کرده ام
خاتمه می دهد

.
.
.
.
.

اما بی فایده ست
قلب این مرد
جدا افتادن خرده شیشه ها را نمی فهمد

در چاله های شهری متروک
دراز کشیده ام
و خیال های شهری
مرا به تماشای ستاره و شب گیسوی دختری می برد
که تنها برای او
من
معنای دیگری دارم

من از آه های نم کشیده
کلماتی که لابه لای این سطرهای نمور
ریشه زده اند
طنابی بافته ام
به سطح شهر
که هرگز بالاتر از احساس تو در من نیست

کافی ست سرش را بالا بگیرد
مرد افسرده ای که پیراهنش بارانی ست
تا نگاه های مردمش
به بهانه ی عبور
او را ندیده بگیرند

و شاعرانه باریدن
چه حماقت محضی ست
جایی که باران صدا ندارد
و بوسه
لرزشی ست بی معنا

ولی تو هرگز باور نکن!
که مردان ابری
پاکی آسمان را
لکه دار می کنند

ستاره و شب گیسو: عنوان مجموعه شعری از انسیه موسویان

این طرف
مثل همیشه
بندهای تمام نشدنی
بهانه های بافتنی پوتین ها شد
…و چقدر بغض ابر
تکه حرف
برای باریدن داشت

“حفره ها”، نشر چشمه، بهار ۱۳۹۰

شاید تفاوت نه چندان عمده ی این مجموعه نسبت به مجموعه های دیگر نشر شده از گروس عبدالملکیان همان فضاسازی است

اما در چندین کار بسیار قویتر و محسوس تر به چشم می خورد

دراز کشیده ام / زنم شعری از جنگ می خواند / همین مانده بود / تانک ها به تختخوابم بیایند… (مرز/ص۱۶)

امروزه حین اینکه شعر محو دنیای عاشقانه شده است

مرگ و ناامیدی بیانی ناگزیر شده

که در این مجموعه نیز موج می زند

دکتر سرش را تکان می داد / پرستار سرش را تکان می داد / دکتر عرقش را پاک می کند / و رشته کوه های سبز / بر صفحه ی مانیتور / کویر می شوند (مرز/ص۱۹)
دیدم کسی مدام /…/ با تپانچه ای در جیب / تعقیبم می کند /…/ او نمی داند / خودم استخدامش کرده ام (ماجرا/ص۲۰)

بطور حتم یکی از نقات قوت گروس را باید ایجاد فضای مشترک با آوردن کلماتی که ذهنیت خواننده را به سمت و سویی خاص سوق می دهد عنوان کرد

باد که می آید / خاک نشسته بر صندلی بلند می شود / می چرخد در اتاق / دراز می کشد کنار زن / فکر می کند / به روزهایی که لب داشت (بدون نام/ص۱۳)

و گاهی بصورت چیزی شبیه غریزه می نمایاند

به عنوان مثال: ترس

من بچه بودم / مادرم ظرف می شست / و پدر با سبیل سیاهش به خانه برمی گشت / بمب ها که می باریدند / هر سه بچه می شدیم (مرز/ص۱۷)

از مشخصات متنی دیگر این مجموعه که آشکارا به چشم می خورد

تکرار سطری کلمات است که نمی شد در این بحث جای نگیرد

که گاه به جا و اثری انکار نشدنی و گاه حقیقتاً مرور ذهنی شان در ذوق می زند و حس تنفری از تکرار هرچند ناچیز ایجاد می کند

چیزی که در شعر امروز بارها و بارها دیده شده

نمونه های خوب و بد تکراری که قضاوت با توجه به مذاق شما به خودتان سپرده می شود:

نفس بکش! (مرز/ص۱۸) / چرا؟ (دیوانگی/ص۲۳) / می کند (دیوانگی/ص۲۵) / و مشت هامان را… پنهان کردیم (دست ها/ص۵۶) / هوا (هواس/ص۵۸) / پک می زنم (هواس/ص۶۰) / کبریت می کشم (خزر/ص۶۷) / خزر (خزر/ص۶۸و۶۹)

گاه در سطرهای این اثر که قدم بزنید اتفاقی غیر منتظره غافلگیرتان می کند

و از دنیایی به دنیای دیگر پرت می شوی

همین طورهاست / که دیوانگی پیراهن کلمه اش را پاره می کند / و گورت را می کند / می کند / می کند /…/ آب بیرون می زند (دیوانگی/ص۲۵)

با نگاهی ساده می توان دریافت که چگونه شعری پر از احساس عاشقانه و مملو از اندوه درونی به دنیایی نیمه طنز ختم می شود

(که ما را به یاد خصوصیت بارز اشعار فرانو می اندازد)

در آخر اینکه این مطلب نمی توان نقدی دقیق بر این مجموعه و آثار دیگر گروس باشد

بلکه آشنایی مختصری بود بر آنچه نگاشته شد